Sit en wag;
dag na dag.

Genoeg!

Sy ruk haar reg,
Sy sal gaan veg,
……………

en sneuwel.

Dit reën op die grasdak.

Dit reën deur die grasdak.

Gelukkig net plek-plek.

Drup-drup in die skottel,

klongk, klongk  –  klongk, klongk.

Ouvrou het nog altyd van Carl Spitzweg se skildery

„Die arm Digter“ gehou.

Die 19de April 1961 het ons met die vragskip “KARROO“ vanaf Hamburg na Kaapstad gevaar. Alles waarvoor ons lief was het ons saamgevat, vanselfsprekend baie boeke, my klavier en ons ou Mercedes.

Ons het die 12de Mei in Kaapstad aangekom en word toe as immigrante geregistreer.

Op die “KARROO“ het ons verder gery na Port Elizabeth, toe Oos London en uiteindelik  vaar ons Durban se hawe in.

Vol van avontuurlike verwagtings  –  Suid Afrika word ons nuwe tuiste.

Ouvrou woon nou in Pondoland, op die Wildekus. Sy geniet die uitsig, oor die reënwoud, op die oseaan en die skepe wat verby vaar.

Veral vandag, na 50 jaar, dink sy dankbaar terug aan haar oortog met die “KARROO“.

Hulle verander soms hulle voorkoms binne ‘n paar maande.

Ouvrou hou van haar bure, die boomreuse.

Dit was ‘n paar jaar gelede.

Laas maand, vroeg in die oggend, kom haar seun en sy vroutjie en vra of Ouvrou al haar bloeddrukpil geneem het. “Nee, maar wat is dit?” will sy weet. Hulle kyk na mekaar en nie een van hulle sê iets nie. “Nou goed,” sê Ouvrou, “twee strepe?” En hulle was stom van verbasing!

Maar dis nie die einde nie.

Presies nege dae later kry Ouvrou vroeg soggens ‘n MMS. Die foto daarop lyk soos haar nuwe ‘memory stick’. Wat sal dit beteken? Daar is niks bygeskryf nie en dit kom van haar jongste seun. Ouvrou kry haar bril en kyk weer. Nou goed, daar is een streep, nie twee nie. Sy kyk nog weer – wag, daar is wel ‘n baie swak tweede streepie. Sal dit beteken??? Ouvrou bel dadelik en gelukwens hulle!

Onthou, in Ouvrou se jong dae was hierdie gadgets nog nie eens uitgevind nie!

Ons was met vakansie in Stilbaai. In die tent het ‘n klein gasyskas probeer koud bly. Ek het jellie gemaak en dit in die yskassie gesit. Die aand kyk ek of dit gestol het en toe wemel dit van miere, vasgevang in die stywe jellie. Omdat dit al donker was, los ek dit om in die oggend weg te gooi.

Die seuns het baie laat die nag terug gekom. Die volgende oggend vind ek die leë jelliebakkie en wou van hulle weet, wat van die jellie geword het. “O,  ons het dit geëet.” Ek lag: “En wat van die miere?” Hulle kyk na mekaar: “Gewonder, dit was so – “crunchy.””

Die persoonlike rekenaar het eers in gebruik gekom toe ons reeds in ons middeljare was. Ook Ouvrou het gedink dat dit nie nodig is om nog iets nuuts uit te probeer nie, die ou manier van kontak hou was mos nog altyd goed genoeg gewees. Toe kom die dag waar haar seun die voordele uitwys en sy het vinnig geleer om die groot ou rekenaar te beheers. Dit is jammer, dat Ouvrou se susters en vriendinne nie belang stel om met haar in die Kuber ruimte rond te vlieg nie. Maar sy weet dat daar wel heelwat ou mense is wat die moderne kuns van kommunikasie beheers en uitoefen.

Dink net, ons kleinkinders werk maklik “online” en van ons agterkleinkinders het speelgoed rekenaars.

80 jaar en ouer –  laat van julle hoor!

http://www.facebook.com/pages/Who-is-80-years-and-older-using-the-Internet/160717973978248

Een jaar ry ons Stilbaai toe vir die Desember vakansie en ek sit ek hom voor op die instrumentpaneel van die Kombi. “Ag, neeee”, kerm my tienderjariges.

Omtrent ‘n leeftyd later vra ek my seun toe ek hom op die tafel sit: ”Onthou jy hom nog?” Spontaan kom die antwoord: “O, jaaa!”

Dis Ouvrou se waarneming oor die gedrag van muskiete en vlooie:

Muskiete verkies om in skoongewaste mensevleis te byt, maar dit is net as hulle ‘n keuse sou hê . Hulle distansieer hulself van die vlieë wat ‘n andersom smaak het. Ook byt die huisvlieg nie, maar is net baie onaangenaam en lastig.

Ek praat met die muskiet as hy met sy masjien aan, om en om my vlieg. My pa het gesê: “Verduidelik aan die muskiet dat jy hom sal doodmaak as hy jou byt.” En dit werk, ek word selde gebyt. Wat is dit? Hoor hulle my, al praat ek met hulle nie hardop nie, net in my gedagtes?

As ons saans saam op die stoep sit, verkies die muskiete ander bo my om hul bloedlus te stil. Μiskien hou muskiete nie van my nie en sal my in elk geval uitlos.

Vlooie is anders. Hulle waarsku nie met ‘n jet se lawaai nie. Hulle spring op alles met elke geleentheid. Mens weet nie eens dat hulle bestaan nie – dan juk die byt.

Ouvrou se storie:

Ek was omtrent 15 jaar oud toe ek met oorgawe hierdie woorde uit ‘n gedig van Goethe gesing en op die klavier begely het: “Ken jy die land waar die lemoene bloei ……”

Omdat bladmusiek daardie jare skaars was in Duitsland, het ek dit vir my afgeskryf.Ek is lankal in die land waar elke jaar met bloeityd die geur van lemoenbloeisels my laat besef hoe gelukkig ek is om hier te kan lewe. Die vervulling van ‘n liedjie se verlange, die antwoord op die vraag: “Ken jy die land?”

Lemoenbloeisels het ‘n betowerende geur wat ‘n  emosie van heemelse jubel uitlok. Elke jaar umhul dit my soos ‘n wolk van eteriese parfuum.

Gedurende bloemtyd verdryf die sagste luggie wat oor die lemoenbome sweef gewone reuke, soos die van perdemis en hoenderhok.

Gedurende die jaar is rondom Ouvrou ‘n magdom van verskillende ruike: rose, jasmyn, olifantsoor, soetdoring en vele andere. Elk een word bewustelik ingeasem en terdeë gekoester. ‘n Spesiale plek het die klein blou viooltjies. Hulle geur verwek herinneringe aan die ouerhuis se tuin.

Dus is daar twee geurige pole in Ouvrou se lewe:

Lemoenbloeisels – ‘n droom wat werkliheid geword het en
Viooltjies – soete herinneringe aan kinderjare.

Vir hoe lank sal die mooi woorde in besonderse emotionele e-pos en sms boodskape op die rekenaar en selfoon bewaar kan word?

Sal agterkleinkinders na ons afsterwe nog ‘n pakkie briewe vind wat goed weggesteek was?

Selfs Valentynskaarte word vandag oor die internet gepos.

Miskien is dit net nog Ouvrou wat sentimentaal voel oor die stukkies papier in haar hand, wat van liefdesgevoelens vertel en warm herinneringe laat belewe.

Hier is 21./22. Desember die langste dag en kortste nag in die jaar. Tot dan het die son elke dag ‘n bietjie vroër opgekom en ‘n bietjie later agter die horison verdwyn. In die stad het dit min invloed op die alledagse lewe. ‘n Dag se roetine verloop klokslag, uitgerig na die horlosie met gereëlde werksure, skoolgaan en selfs met die vryetydsbesteding. Maar op die platteland kan die invloed van die son se kom en gaan nie so maklik ignoreer word nie. “Met die hoenders opstaan” is nie net ‘n spreekwoord nie, dit word nog steeds toegepas. Die hoenderhaan kraai, die hoenders kekkel – net so vroeg soos dit helder word. Ook in die stad word die voëltjies met sonop gehoor, maar dit beteken nie opstaantyd nie. Die pluimvee sal eers rus gee as hulle hok oopgemaak word. En daarmee het ‘n dag se werksaamhede sy aanfang geneem, ongeag wat die horlosie sê. Dieselfde geld saans. Diere, om by die hoenders te bly, soek eers hulle slaapplek op as die son sak. Dit is die ritme van die natuur.

Beleef die somersonwende:
Soek jou eie skaduwee gedurende die midddagsuur op die 21./22. Desember -

Jy staan daarop!

Die kuns van hoe om in die kuber ruimte rond te swerf, is vir ouer mense nie maklik om aan te leer nie. Daar is ook ‘n nuwe woordeskat in gebruik wat soms ontmoonlik is om te verstaan.

Selfone is deel van die nuwe manier om in die ruimte rond te rits, sonder om vasgepen te wees naby ‘n telefoon. Soos ‘n blits uit die bloute van die hemel word die stem, boodskap of selfs ‘n foto oorgedra.

Kom, mede-Oktogenariërs, laat ons die kuber ruimte invaar en met „Google Earth“ die hele wêreld verken! Gerieflik, gemaklik en sonder moeite. Ons besems lyk in elk geval al baie gehawend en het hul aftrede wel verdien.

Dit is die storie:

Die oeroue padda moeder besef dit is nou haar tyd om te sterf. Sy is erg bekommerd dat haar seuns, die brulpaddas, haar miskien te naby hulle poeltjie se rand sal begrawe. Met reën styg die water in die klein dammetjie en sy moet sorg dat sy nie uit haar graf sal weggespoel word nie. Sy ken haar seuns baie goed en weet dat hulle dit as ‘n groot grap sou beskou as hulle presies net die teenoorgestelte doen van wat sy vir hulle opgedra het.  Om die veiligheid van haar begrafplek te verseker, gee sy haar wens te kenne, dat sy naby aan die poeltjie se rand will begrawe word. Haar seuns mag nou maar die verste rand kies en sy sal gerus wees.

Die seuns voel, hierdie laaste wens van hulle moeder moet eenvoudig gerespekteer word en begrawe haar so naby moontik aan die poeltjie se rand. Almal hoor nou, nog voordat die reën, hulle vreeslike kwaakgejammer.  Die paddas brul luidkeels, so beangs is hulle en daarom word hulle “brulpaddas” genoem.

Reënweer vereenig die paddagemeenskap en almal kwaak, brul en tjirp saam in die groot paddakoor – of is dit erder ‘n orkes?  Fortissimo!